Woon-werkverkeer met de fiets is leuk, zeker als je wielrenner bent en zo een beetje blijft fietsen tussen de trainingen door. Het helpt relatief makkelijk je conditie op peil te houden en je hebt een lekkere stok achter de deur, omdat je toch naar je werk moet. Daarbij komt nog dat je op de terugweg van je werk naar huis even uitwaait, waardoor je thuis aangekomen je werk al lekker achter je hebt gelaten. Oke, het kost je meestal wel iets meer tijd dan wanneer je met de auto gaat maar ik vind fietsen gewoon fijner om te doen. Meestal dan.
Bar en boos
Waar ik zelf tegenaan loop zijn de dagen dat het weer niet meezit en/of de dagen korter worden. De dagen dat het alleen maar regent en koud is, kan een rit naar kantoor met de fiets nogal een uitdaging zijn. En is de verleiding groter om met de auto te gaan.
Want als je je toch waagt door het barre weer, zorgen de beschermende (regen)kleding ervoor dat je vaker bezweet of nat van de regen aan op je werk. Ook kan het extra glad zijn, waardoor je voorzichtig moet zijn als je met je racefiets rijdt. In de winter rij ik met mijn racefiets altijd sneller lek en de verlichting is een ding bij mij. Het gebeurt regelmatig dat ik de lampjes vergeten ben op te laden en dus halverwege zonder licht mijn rit moet afmaken. En dan heb ik het nog niet over het stoempen tegen de harde, ijzige wind, in het donker met m’n koude handen om thuis helemaal afgepeigerd op de bank neer te ploffen. Zo gaat dat bij mij in ieder geval. Wellicht kan jij nog andere onhebbelijkheden bedenken van het woon-werkverkeer op de fiets.
Is een E-Bike de oplossing?
Maakt een E-Bike tijdens de koude en donkere regenachtige dagen het allemaal beter? Daar was ik benieuwd naar en ik heb afgelopen seizoen een hele herfst/winter met een E-Bike mijn woon-werkverkeer gedaan. Ja, juist ook wanneer het snertweer was. In mijn geval was mijn E-Bike een Canyon Grizl:ONfly CF Daily. Ik heb bewust gekozen voor een gewone E-bike die op 25 km/u begrenst is en niet voor een Speed-Pedelec die 45 km/u kan. Want ik wilde zonder helm kunnen rijden als dat nodig was maar nog belangrijker wil ik op alle fietspaden mogen fietsen. En dat is met een Speed-Pedelec niet het geval.
Ik zal uitleggen waarom ik precies deze Canyon heb uitgekozen. Het is een erg complete en robuuste E-gravelbike en dat was voor mij de voorwaarde. Dus met vaste spatborden, interne verlichting die werkt op de accu van de fiets. Stevige aluminium wielen en de banden moesten flink zijn, want ik wil goeie grip en liever niet lekrijden, helemaal niet in vervelend weer. De Canyon kwam met de 45 mm Schwalbe Overland, die op papier aan mijn wensen voldoet.
Verder is de groepset niet te ingewikkeld, lekker mechanisch in de vorm van de Shimano GRX 800 serie. Een enkel voorblad en een 12-speed cassette, dus alleen met de rechter shifter schakelen. De fiets heeft verder nog een stevige bagagedrager en een Rockshox Rudy verende voorvork met 40 mm veerweg. Die laatste had ik niet op mijn wensenlijstje staan, maar die zat er nou eenmaal op. De adviesprijs van deze specifieke Grizl:ONfly is 5.499,-.
Het echte (woon)werk
Daar ging ik de hele winter door weer en wind, met de Grizl. Heel af en toe, als het weer erg mooi was, pakte ik nog de racefiets, maar het merendeel deed ik m’n ritjes met de Canyon E-Bike. En al had ik er van te voren een beetje een hard hoofd in, want ja, nu moest ik met slecht weer wel met de fiets in plaats van met de auto. Maar ik kan al verklappen dat ik verrassend vaak echt uit eigen keus de E-Bike pakte. Dat was de eerste rit nog niet het geval.
Terwijl ik opstond, hoorde ik de regen al tegen m’n ramen slaan. Dat samen met een temperatuur tegen het vriespunt en een zon die pas een uur later zou verschijnen. Normaal gesproken zou ik op dat moment dus denken: ik pak mooi de auto. Nu de eerste keer “verplicht” op de E-Bike omdat er getest moet worden.
Spijkerbroek en trui aan. Regenbroek en waterdichte winterjas erover. Muts op en handschoenen aan. Rugzak om met m’n laptop erin en daar stapte ik naar buiten met de Canyon. Die Canyon had ik de avond ervoor uiteraard opgeladen en de bandenspanning gecheckt. Verder zitten de spatborden en verlichting er al standaard op, dus dat was makkelijk. Eenmaal buiten zet ik met het knopje op de bovenbuis de Canyon aan. De lampen springen direct aan. De koplamp doet dat heel gaaf, hij flikkert iets, waarna hij helemaal aan springt. Een beetje zoals je dat misschien kent van de xenon-verlichting van auto’s. Je hebt er niets aan, maar het ziet er wel erg goed uit.
Verlichting met dimlicht en grootlicht
Achter heeft de fiets twee ingebouwde lampjes ter hoogte van de naaf van het achterwiel. Deze zijn altijd aan, want zoals Canyon redeneert: waarom zou je ze uitzetten als het om veiligheid gaat? En daarbij verbruiken de achterlichten erg weinig energie van de accu. Voorop zit een koplamp met twee standen. De normale dimlicht-stand, die overigens al echt veel licht geeft, en de grootlichtstand. Grootlicht voor als je alleen op donkere weggetjes rijdt zonder straatverlichting. Die stand wissel je met een knopje op je stuur. De koplamp kan je wel handmatig uitzetten, mocht je overdag rijden. Dit omdat de koplamp iets meer energie verbruikt dan de achterlichten. Beide lampen zijn gemaakt in samenwerking met lampenmerk Lupine.
De voorlamp moest ik de eerste paar ritjes even goed afstellen. Want hij moet natuurlijk genoeg ver naar voren schijnen, maar in de normale stand moet je niet tegemoetkomend verkeer ermee verblinden. Maar dat merk je snel genoeg wanneer het verkeer je met lichtsignalen begint te seinen. Daarnaast had ik hem de eerste keer te los aangedraaid, waardoor hij langzaam naar beneden zakte tijdens het rijden. Eenmaal goed ingesteld heb je met het normale licht (600 lumen) goed zicht, maar met het grootlicht (900 lumen) zie je echt heel veel. Vooral fijn is dat ik niet hoef te denken of ik wel lampjes bij me heb en of ik ze heb opgeladen. Het systeem van de accu zorgt altijd dat je twee uur verlichting over hebt op het moment dat de accu leeg is. Zo kun je altijd met verlichting naar huis fietsen, zonder trapondersteuning in dat geval.
Solide spatborden
Een ander solide onderdeel zijn de spatborden. Die zitten vast aan de fiets, maar dan ook echt stevig vast. Geen rammeltje of wat dan ook. Ze lopen ver door, vallen net iets breder dan de band en zitten er dicht op. Daardoor houden de spatborden echt veel opspattend water tegen. Ze konden mijn sneakers drooghouden in droog weer, terwijl de weg nat was met plassen. Als het daarentegen regent, komt het water ook van boven, en daar zijn spatborden niet voor. Dus de eerste paar keer in de harde regen waren m’n sneakers redelijk nat. Daar had ik even niet aan gedacht. Daarna heb ik wat meer waterdichte schoenen aangetrokken en tijdens hoosbuien trok ik m’n regenlaarzen aan. Regenbroek eroverheen en zo droog als maar kon kwam ik op kantoor aan. Klein nadeeltje is dat het er misschien wat knullig uitziet; zulke regenlaarzen.
Snelheid is mooi meegenomen
Dan nog even kort over de Schwalbe Overland banden. Ze zijn wat breed vergeleken met je racefiets, maar geven goed grip in de nattige weersomstandigheden. En daarbij zijn ze erg lekbestendig, wat echt een voorwaarde voor me was. Ik heb geen zin om elk ritje de band af te speuren op kleine schelpjes die erin kunnen zitten. Ik heb geen enkele keer lek gereden. Toch rolt de band best goed en als je op het asfalt zonder hulp van de motor rijdt, heb nog steeds het gevoel dat je vooruit gaat. Lekbestendigheid van het rubber was een must, snelheid is mooi meegenomen. Ondertussen heeft Schwalbe haar Overland band vernieuwd, maar dat even terzijde. De stevige bagagedrager is handig om fietstassen aan te klikken. Maar persoonlijk heb ik het merendeel een rugzak gebruikt, vind ik handiger.
Motivatie
Het leuke is om de stijgende lijn te zien van mijn motivatie om met de Canyon te gaan. In het begin nog vooral met tegenzin en uiteindelijk pakte ik vol goede moed de E-Bike. Blij met regen en kou was ik uiteraard nooit, maar doordat ik wist dat ik droog en zonder zweten en zwoegen mijn dagelijkse kilometers kon rijden, was genoeg. Ik zit niet meer chagrijnig tegen de wind in te fietsen en kwam dus droog en zonder zweet aan op kantoor. Was het heerlijk weer, dan pakte ik stiekem toch de racefiets voor een fijn extra lusje. Maar het merendeel zat ik op de Canyon, waarbij ik af en toe zelfs een extra lusje fietste. Soms met ondersteuning en soms maakte ik er een trainingsritje van en zette ik de trapondersteuning uit.
Rijeigenschappen van de Canyon Grizl:ONfly
Voordeel van een gravel-E-Bike is dat je door de dropbar een soortgelijke houding hebt als op je racefiets. Zo blijf je trainen in redelijk dezelfde houding en dat scheelt ook energie met tegenwind. Het stuur met iets flair in de drops geeft je een goed gevoel van controle. Je zit in een comfortabele houding doordat je iets rechterop zit, dan op de gemiddelde racefiets. Dat merk je doordat de rugzak niet op je rug ligt. maar meer aan je,schouders hangt. Zo plakt de rugzak minder op je rug als je een stukje tempo wil fietsen en mocht je gaan zweten.
Eigenlijk hoef je totaal niet te zweten als je dat niet wil, met zo’n E-Bike is mijn ervaring. Mocht je sneller zweten, dan zou ik kiezen voor de fietstassen aan het bagagerek in plaats van een rugzak. De Bosch motor doet het werk voor je en je kan met 5 standen zelf instellen hoeveel je zelf wil bijtrappen. De ondersteuning werkt tot 25 km/u, maar bij mijn fiets was het net 2 km/u harder.
Ik had al de ervaring met de robuuste motor van Bosch. Die werkt altijd en ik heb er geen problemen mee gehad. De motor geeft genoeg koppel (55 Nm), wat je vooral merkt bij het optrekken. Dat zorgt ervoor dat je je hele rit in één versnelling kan rijden. Bij het wegrijden doet de motor dan het echte werk, totdat je in je fijne cadans zit. Dit optrekken in een te grote versnelling is iets belastender voor de motor. Ik deed dit vooral wanneer m’n vingers eraf vroren en ik zo niet hoefde te schakelen en alleen m’n stuur hoefde vast te houden.
De ondersteuning van de motor is erg geleidelijk. Dat voelt natuurlijk en je krijgt dus niet van die klappen waarbij opeens het vermogen vrij komt. Bosch heeft motoren met meer vermogen maar met een vermogen van maximaal 600 watt (en 55 Nm koppel) heb ik geen enkele keer het gevoel gehad dat ik tekortkwam. Er is gekozen voor deze Bosch PerformanceLine SX motor omdat deze lekker compact is. Detail is dat de motor eigenlijk 60 Nm kan leveren, maar dat Canyon ervoor kiest om deze te begrenzen op 55 Nm voor een betere balans in slijtage en hoever je ermee kan rijden.
60 km op volle kracht
400 Wh van de accu zorgde ervoor dat ik op één accu op vooral asfalt zo’n 60 km kon rijden op de hoogste motorstand. Dat was terwijl het de temperatuur net boven het vriespunt lag. Fiets je met een standje lager, wordt de afstand langer, fiets je meer offroad en met meer hoogtemeters, wordt de afstand logisch iets minder. De bediening op de bovenbuis is duidelijk en makkelijk te bedienen, ook met dikke handschoenen aan. Het werkt met een aan/uit knop en een knop waarmee je door de 5 standen gaat en vijf streepjes geven aan hoe vol je accu nog is.
Ik heb zoals gezegd regelmatig even een extra rondje gemaakt. Niet alleen op asfalt maar ook op gravel om te zien hoe hij zich daar gedraagt. Want de Canyon Grizl is van nature een gravelbike. Je kan er prima mee op gravel rijden. De banden lenen zich er prima voor. Bij modder zou je misschien iets meer profiel willen, maar als je een beetje technisch kan sturen, red je je wel met deze banden. Dikke modder is iets waar de spatborden niet erg vrolijk van worden. Het gaat snel tussen de band en het spatbord zitten. Dus lichte gravelpaden rijden; prima. Ga je wat heftigere paden rijden, dan moet je of voorzichtiger doen of gewoon een Grizl gravelbike zonder spatborden nemen. In het Fizik zadel zit nog een handig regenafvoergaatje, wat zorgt dat er geen water in blijft staan.
Met vrienden graveltochten maken
Oh, en als je met je vriendengroepje een gravelritje wil rijden (ik dacht ik probeer het eens), moet je dat niet doen met deze E-Bike. Ja, alles kan natuurlijk, maar de fiets is daarvoor te zwaar. Hij weegt inclusief accu namelijk 17,7 kg. Dat maakt hem iets trager en logger bij snelle bochten. Dat iets langzamere stuurgedrag kon ik overigens wel erg waarderen tijdens mijn woon werkritjes. En gaat je groepje harder dan 25 km/u, dan stopt de ondersteuning. Nu we het over het gewicht hebben: als je thuis de fiets een trap op moet tillen, zoals ik, dan is 17,7 kg echt een verschil met m’n racefiets. Het gaat, maar ik stoot sneller ergens tegenaan met zo’n gewicht. Iets om rekening mee te houden.
Verende voorvork
Voor woon-werk-kilometers gedraagt de fiets zich zoals ik graag wil. Totaal niet zenuwachtig, de fiets wil vooral stabiel rechtdoor. Met even met je handen van het stuur geeft de fiets geen krimp en vervolgt gewoon de koers. In combinatie met de goeie grip geeft dat een erg vertrouwd gevoel. Het carbon frame is al redelijk comfortabel, maar wat extra comfort komt uit de gesplitste zadelpen die iets van flex geeft. Maar de brede banden vangen hobbels goed op. Tot slot is er nog de voorvork die 40 mm veert en de stevige hobbels en bobbels onderweg opvangt. Nadeel van zo’n voorvork is dat deze extra onderhoud nodig heeft op de langere termijn. Voor het praktische had deze er niet op gehoeven van mij, omdat je met een beetje minder bandendruk iets kan spelen met extra comfort.
Opladen
Want buiten laten staan wil je zo’n fiets natuurlijk niet. Het kan wel, maar dan moet je door je wielen en je frame een slot doen en een verzekering zou niet verkeerd zijn. Als iets mooi is, wordt het helaas vaak gejat. De verzekering stelt vaak voorwaarden aan sloten en eventuele tracker. Goed om daar rekening mee te houden mocht je de E-Bike buiten willen stallen. Ook voor het opladen is het handiger dat hij binnenstaat, i.v.m de geïntegreerde accu. De oplaadaansluiting zit aan de linkerkant boven de motor, afgedekt met een klepje. In max. drie uur is de accu weer helemaal vol.
Hufterproof met weinig kritische puntjes
Wanneer je driekwart jaar door weer en wind rijdt, met sneeuw en de bijbehorende pekel, dan ga je vanzelfsprekend dingetjes tegenkomen. Maar achteraf viel dat heel erg mee. Ik had ten eerste geen verweerde boutjes of zelfs roest. Het tweede puntje gaat over de koplamp die steeds verschoof. Dat bleek te komen door de remkabels die ertegenaan drukten. Toen ik daar achter was heb ik het lampje in de goede stand gezet en strakker aangedraaid. Opgelost.
Een derde ding is dat een van de bevestigingspunten van de bagagedrager langzaam lostrilde. Aandraaien was hier ook de oplossing. Tot slot kwam ik regelmatig met de pedalen aan de grond wanneer ik te schuin door de bocht ging. Dit kwam omdat ik met flatpedals fietste en die zijn wat breder dan bijvoorbeeld SPD-pedalen die je erop kan zetten. Dus ik kon met deze pedalen iets minder schuin door de bocht. En dat is het; verder oprecht geen andere issues of pech gehad. Je wil nooit pech, maar helemaal niet bij een woon-werkfiets. Deze fiets is echt hufterproof.
Specificaties
Canyon Grizl:ONfly CF Daily
Achterderailleur: Shimano GRX 822
Voorderailleur: geen
Shifters: Shimano GRX 820
Remmen: Shimano GRX 820
Crankstel: FSA 42T Spider
Cassette: Shimano Deore XT 10-45 12-speed
Wielen: DT Swiss HG1800 Spline
Banden: Schwalbe Overland 45mm
Stuur: Canyon HB0064 Ergo
Stuurlint: Canyon Ergospeed Gel
Zadelpen: Canyon S15 VCLS 2.0 CF
Zadel: Fizik Aliante R1 145
Gewicht: 17,7 kg in maat M
Maten: XS-XL
Adviesprijs: € 5.499,-
Conclusie
Het doel was om met meer plezier woon-werk-fietskilometers te maken tijdens de wintermaanden. Wat mij betreft is dat zeker gelukt met een E-Bike. Je bent nog steeds zelf aan het trappen en je kan het jezelf zo zwaar maken als je wil. Maar je komt als je wil onbezweet aan met de ondersteuning van de motor. En dat maakt zo’n verschil hoe je aan je werkdag begint, is mijn ervaring. Ik had de Canyon Grizl specifiek uitgekozen met de features zoals ik die hierboven heb genoemd voor mijn forensen-ritjes. Enige optie die erbij zat, maar voor mij niet had gehoeven, is de verende voorvork. Dat is weer extra onderhoud.
Het was even puzzelen om de juiste kleding te vinden waarmee ik praktisch zo droog mogelijk aan zou komen. En nog steeds baalde ik van de regen en kou, maar het idee dat ik dan op m’n Canyon zou stappen en met ondersteuning de wind kon trotseren, maakte dat ik me daar geen zorgen over hoefde te maken. Het is even een uitgave, want ernaast heb ik nog steeds een gewone racefiets en gravelbike. Heb je dezelfde bedenkingen bij het fietsen in slecht weer, dan zou ik zeker een E-Bike deze overwegen. Dus Op de vraag “Heb je voor woon-werkverkeer écht een e-bike nodig?” is mijn antwoord simpel: ja — als je het leuk wilt houden, zeker!
Meer info via Canyon
